hafið þið lent í því að það sé svo mikil táfýla af ykkur að þið vorkennið sjálfum ykkur fyrir að þurfa að vera nálægt ykkur sjálfum? Lenti amk í því í SÍÐUSTU VIKU, en ég er alltaf í æðislegu Ecco inniskónnum mínum í skólanum og eins og gengur og gerist að þá stígur maður óvart í bleytu eða er bara svona helvíti hot að það byrjar að myndast táfíla og hef ég sumsé í rúmlega viku ætlað að henda skónum mínum inn í frysti til að drepa alla gerla og líf sem er farið að stofna sitt eigið samféla þarna en eins og með basicly flest annað í mínu lífi að þá var ég búinn að gleyma því í alltof langann tíma þannig að lyktin fór bara versnandi og versnandi og undir lokin að þá var ég farinn að reyna að forðast sjálfann mig, sem er btw, hrikalega erfitt, skora á ykkur að reyna að forðast ykkur sjálf. En náði þeim stóra áfanga áðann að muna eftir að skella þeim inní frysti þannig að þeir ættu að vera orðnir fínir á morgun (bara að muna þá eftir að taka þá út.... crapp) En bölvaði mér hinsvegar alveg jafnmikið í miðjum fagnaðarlátunum áðann fyrir það að hafa gleymt að kaupa helvítis peruna í stofuljósið, núna búinn að búa í myrkri í viku og sýnist perann bara ekkert vera á leiðinni í hús, en var á leiðinni heim úr skólanum og sagði við sjálfann mig á 5sek fresti, "Ragnar, mundu eftir helvítis perunni" "Ragnar, mundu eftir helvítis perunni" "Ragnar, mundu eftir helvítis perunni" Ragnar... hey fluga.... mússímússímússí, hmmm, hvað átti ég aftur að muna... æi ábyggilega ekkert merkilegt..." Þannig að núna kem ég bara með eina ósk: "Mamma og Pabbi, næst þegar þið sendið mér Honey Nut Cheerios og Coca Puffs, viljið þið þá setja 1stk peru með í leiðinni, bara svona 75W glæra, væri alveg vel þegið"